Zoeken
  • Jozef

Verkeerde vragen, antwoorden vanuit angst

Voorbij de angst…

Gisteren, was ik op een lezing.

Dan wil ik zelf toch wat van mijn vragen die me blijven dwarszitten hier stellen. Ja, misschien had ik die vraag gisteren kunnen stellen. Ze lag op het puntje van mijn tong. Dan hoor ik anderen vragen stellen en wat vertellen over wat hun dwars zit … ach ja, wat is mijn vraag hier van belang en ben ik dan mezelf interessant aan het maken? Toch ja, toch wel, iedereen heeft vragen en mag ze stellen. En al die vragen, zijn het wel vragen?


De vraag die me steeds bovenkomt gaat over de rijken, de grote bedrijven, de media en de regering. We zijn ontevreden en zij zijn al eens de schuldigen. Of is de vreemdelingen de oorzaak van het ongenoegen? Mijn vraag, "wie" zijn dit dan? De regering, dan hebben we namen, we kennen onze ministers, maar wie is er nog betrokken? De media? Wie is dat? De nieuwslezer, de naam onder een artikel in de krant? De grote bedrijven, sommige CEO’s zijn bekend van naam, andere minder. De vreemdeling? Euh?

Wie kent dit? Ik ben niet tevreden op het werk over een beslissing. Welke beslissing het hier dan ook is en van welke aard dan ook. Ik wil dat dit anders wordt gedaan. Maar mijn baas wil dit niet zo. Dus doe ik wat mijn baas van me vraagt. Collega’s denken er ook zo over als ik. Dit thema lijkt me niet meer klein. We volgen en aanvaarden, enfin, niet echt, maar toch.

Ok als de baas jou oplegt dat je iets zo moet doen, dan heeft hij allicht zijn redenen. Wat zijn, zijn en jouw redenen? Carrière? Angst? Om je job te verliezen? Zijn deze dingen zo belangrijk, zo groot, dat een journalist schrijft wat van hem verlangt wordt?

En niet meer als journalist objectief blijft? Of zelf keuzes maakt. Wat je leest, wat lees je? Eén iemand zijn mening en oordeel of de mening van een groep? Politiek getint? Welke onderwerpen mogen en welke niet? Wie beslist? Wie controleert? Is dat zo? Is er vrijheid van pers en mening? Of hoe werkt dat precies? En wie schrijft vrij? En niet uit angst? Hoe weet ik dat nu allemaal? Hoe kan ik dat weten? En als iemand, zoals ik nu, schrijft wat hij denkt. Ziet elke lezer het verschil of het een mening of idee is van 1 iemand of van een groep. Dat laatste lijkt me dan ook interessant, hoe denken vele mensen erover. Of is net die ene persoon belangrijk om ons inzicht te geven en een ander perspectief?

Zoals jij op jouw werk. Jouw mening en visie kan een verschil maken. Maar wat is de reden van die baas? Dezelfde owv zijn baas? We gaan hogerop moeten zoeken. Zij vertegenwoordigen en overwaken de missie van het bedrijf of van het land. Maar uiteindelijk komen we altijd bij mensen terecht! Wat drijft die mensen?

Ik hoorde een voorbeeld over een politicus. Over hoe hij een cheque geeft aan een multinational die heel veel winst maakt om hen te steunen. Ja daar kan je boos om worden. Waarom doet die dat? Waarom legt hij mij niet uit waarom? Misschien snap ik het dan. Nu niet. Ik heb geen reden om dit zinvol te vinden. En waarom stemmen de mensen zo massaal op deze persoon? Ik begrijp dat niet. Ik begrijp jouw stem niet. En nog veel minder zijn actie. Dan ga je je dingen afvragen toch? Geld? Macht? En wat is jouw belang in jouw keuze? En is dat de juiste keuze?

Dat zou ik graag willen weten, begrijpen. Hoe ben je zo geworden? Waarom doe je dat? Waarom vinden die mensen die rijk zijn en aan het hoofd zitten van deze grote onderneming het normaal dat ze geld vragen en dat ook aannemen? Zou jij dat ook doen? Voor wie? Voor wat? Om succesvol ondernemer te zijn die nog meer winst weet te creëren? Zelfvoldoening?

Is jouw grootste voldoening niet als je wat voor de medemens kan doen? Kijken zij niet verder dan zichzelf? Is het ego? Is het macht en hebzucht? Zinvol ondernemen niet voor multinationals? Of zie ik dat verkeerd? Missen we informatie van elkaar? Luisteren we wel naar elkaar? Zijn we menselijk, zinvol, bewust en kiezen we voor de juist prioriteiten? Milieu en gezondheid versus economie en welvaart.

Wat doe je er aan? Blij met het verhaal gisteren dat er iemand erover vertelt van mens tot mens. Een gezicht. Een verhaal over hoop.

HOOP, blij dit ook te horen. Ik werd al een beetje wanhopig. Verbitterd. Inderdaad, de aard van de Vlaming of de mens in het algemeen? Hoeveel witte vlaggen hingen buiten om de hulpverlening een hart onder de riem te steken? Hoeveel mensen hebben iemand geholpen in deze Corona tijden? Velen! We hebben in Vlaanderen een enorm aantal vrijwilligers, een cijfer dat binnen Europa erboven uit steekt. Wat een verrassende en mooie boodschap en feit. Wij helpen graag anderen! Toch?


Kijk eens hoe die zorgkundigen, verpleegkundigen, dokters, maar ook de bediende in de supermarkt, de man achter de vuilkar, de mensen in de uitvaart, iedereen staat er en is er voor elkaar. Prachtig! Dank je wel!

Toch weer de vragen. Vanwaar het succes van extreem? Waarom kan er zoveel geld naar grote bedrijven gaan en zo weinig naar zorg? Wie beslist dat? Hoe komt dat? Wat kan jij er aan doen? Wat is ons economische realiteit en hoe werkt deze? Meer en meer is het toch duidelijk dat we andere modellen te hanteren hebben. Dat het anders kan! Wie neemt deze verantwoordelijkheid?

Misschien is dat het? Wie kan vandaag dat roer omkeren? Wie neemt deze verantwoordelijkheid? Wie gaat zeggen : beste multinational, je krijgt geen steun en je gaat zelfs meer tax betalen. Mij maak je niet wijs, dat zij dat niet kunnen. Waarom niet? Omdat we als mens, kijk naar deze corona crisis, heel veel kunnen. Dat kunnen zij dus ook, er is talent, slimme koppen, creativiteit en wetenschap genoeg. Werk jij voor hen en heb je zinvolle en winstgevende ideeën als één idee samen? Ik denk het wel. En je baas is een mens toch? En die van hem ook toch? Dan moet er meer en vooral beter kunnen.


Wat met onze media, de berichtgevers, de sociale media vol berichten. We geloven de journalist niet meer? Hoe kan deze mens nog zijn beroep ‘graag’ doen? En zijn baas die het oplegt om anders te schrijven of over wat anders te schrijven of te lezen. Is Corona het belangrijkste nieuws? Was de aarde niet aan het vergaan? Hebben we straks nog water? Wie zorgt daar voor? En wie maakt ons bewust van de ernst en wat we mogen en dringend niet meer mogen? Of is het te laat misschien? Of helemaal niet zo erg? Of schrijft een journalist vanuit, daar maak ik carrière mee ipv daar bericht ik neutraal de lezer mee zodat hij het weet? Krijgen we te horen hoe we daar mee kunnen omgaan, samen? Natuurlijk moet er iemand beslissend wat prioriteit heeft en kan je niet iedereen los laten schrijven. Er moeten keuzes gemaakt worden. Onze hoofden zitten nu al vol met berichtgeving. Toch zag ik maanden geleden een programma over hoe het nieuws veranderde omdat we sensatie willen boven objectieve berichtgeving. Commercieel gezien om de meeste kijkers te hebben, om het meest gelezen te worden...

Van de andere kant, waar is de positieve berichtgeving? Zijn we niet op oppervlakkige sensatie gericht? Of juist op erge dingen? Wat willen we horen? Altijd even het mes van twee kanten bekijken. Dan kan je zien wat je er mee wil. Wat wil je er mee? Wil je dit? Ik heb dit niet te beoordelen, noch te veroordelen. Ik denk wel dat we met velen verandering willen. En het enigste wat je direct kan doen, is wat je zelf kan doen. Dat is een begin. Dat is jouw start, jouw gevoel, jouw nood, jouw visie, dat is jij.

Transparantie, duidelijkheid. Kwetsbaarheid. Je mag niet meer kwetsbaar zijn, niet? Wat als de regering nu eens zegt: ‘We zijn onduidelijk over de code oranje omdat we het niet zo goed weten.’ Wat dan? Dan is die niet waardig om op die stoel te zitten. Of juist wel! Ze mogen het niet niet weten. Met heel veel overtuiging delen ze mee… twijfels. Hoe gek is dat. Laat ons elkaar eens in de ogen kijken en toelaten om het niet te weten of te twijfelen. Transparantie en duidelijkheid is belangrijk, ook in het niet weten.

Is de viroloog de best geplaatste om zoveel te komen vertellen over ons gedrag? Ik mis een verhaal over wat dit virus is, hoe het evolueert, de wetenschap. Zijn zij de juiste personen om te beslissen of zijn er ook psychologen bij betrokken, sociologen, iemand die wel alle partijen hun mening in één overzicht krijgt? Enkele hoogbegaafden die al deze informatie kunnen in kaart krijgen en kunnen verwerken in hun hoofd om tot een juiste beslissing te komen. Ik zeg maar wat.

Als je een viroloog bijvoorbeeld vraagt, hoe moet ik het virus stoppen, dan zal hij daar correct op antwoorden. Maar misschien is dat niet de beste actie, misschien was je vraag niet helemaal de vraag. Had die wat fine tuning nodig. We zetten soms onszelf op een verkeerd been. En dan nog zwijgen over hoe de vraag gelezen wordt...


Er is wat te zeggen over mondmaskers dragen of niet. Wie stoor je en wie stoort zich eraan. Ik denk vaak aan roken. Als jij wil roken is dat jouw verantwoordelijkheid. Maar als je rook in mijn adem komt, dan rook ik ongewild mee. Jouw recht om te roken wordt evengoed in jouw gevoel afgepakt dan mijn recht om het niet te willen doen. En wat als je ziek wordt door jouw keuze? Dan betaal ik mee in de zorg via belastingen. Is dat rechtvaardig? Kan je dat begrijpen? En ik bedoel beiden hun keuze. Ik begrijp jouw keuze niet, maar wil het respecteren dat je wil roken. Ik vraag vooral, geef mij ook ruimte. Als ik een terrasje wil doen, dan wil ik genieten zonder rook. Hoe komen we tot een goed compromis samen? Als ik naar het toilet ga wil ik geen virus opraken omdat iemand die het heeft alles vastpakt en het virus verspreid. Is handen wassen te veel gevraagd? Is roken buiten mijn ruimte teveel gevraagd? Kunnen we dat samen oplossen? Iedereen doet wel iets wat niet goed is. Teveel eten, drinken,... Wie is slachtoffer, wie heeft er last van? En waar maken we keuzes dat iedereen ten goede komt? Want waar is de verantwoordelijkheid van ieder van ons? Waar is het verslaving? Waar is het moment dat je leerde roken of drinken van alcohol? Waar voorkomen we een probleem voor we het moeten oplossen?

Is het ok dat uiteindelijk met veel overtuiging omdat het zo hoort, de minister beslist en zegt op basis van de experten is het zo of zo, dan weer anders. Wie heeft nu eigenlijk beslist? Of gezegd wat het beste is en vanuit welke visie. Een viroloog hoort vanuit zijn expertise te praten, maar is geen expert op ander vlakken. En vertelt hij dan vanuit zijn mens zijn. Samenwerking en wie raapt samen, weet de juiste conclusie te trekken in belang van iedereen en zo goed mogelijk?


Code oranje, neem je verantwoordelijkheid! We raden het af of wees extra alert. Wat is er onduidelijk, wil je geen verantwoordelijkheid nemen? Moet iemand je hand vastpakken. Wat mooi dat ze zeggen, je mag je verantwoordelijkheid nemen. Weet dat je ziek kan worden en het mee verspreiden, dus extra opletten. Het gaat over samen, de solidariteit onder elkaar. Wat is het kantelpunt om te zeggen niet reizen? Of is er een grijze, zeg maar oranje zone? Mogen de leiders onzeker zijn over deze zone? Of mag dat niet meer en heb je extreme beslissingen nodig? Mogen zij van zichzelf nog grijze tingen hebben of word je dan gepakt op jouw woorden? Ik ben er bang voor.

De regering, die geen regering weet te vormen beslist over ons lot. Onder druk van die wel een regering willen zijn omdat ze verkozen zijn. Zijn zij verkozen? Is stemmen op extreem rechts een stem van ontevredenheid, of één van : ik ben helemaal van diezelfde mening? Zit diep in jou die mening, die visie? Staan zij voor “jouw” normen en waarden? Of wil je het eigenlijk vooral anders en dat er wat aan gedaan wordt? Kies jij voor de persoon die het dichts bij jouw visie ligt? Weet jij wel waar ieder politicus voor staat? Eigenlijk is dat nodig voor een goede stem uit te kunnen brengen. Zijn we niet te onverschillig en onbezonnen? Weten we genoeg? Is er interesse en zouden we dus de stemplicht moeten afschaffen? Gaan we dan naar de stembus de mensen lokken die interesse hebben, weten in geweten?

Net als de rijke, de politicus, de CEO, wat wil jij echt? Als mens? Ben je tevreden over jouw daden, kan jij zo sterven? Of, heb ik je nu zodanig geconfronteerd, kan je hier niet mee om, en ga je juist door mij verder doen in wat je doet? Interessante vragen om over na te denken door iedereen. Wat drijft ons, wat drijft jou?

Maar nog meer. Praat er eens met iemand over. Iemand die eens een goed gesprek met je wil. Samen. Geen oordeel over wie je bent. Ruimte om van mening te veranderen. Ruimte om het niet te weten en te twijfelen. Ruimte om eerlijk te zijn en alles te vertellen. De onzekerheden, de belangen, de noden, het gevoel van tekort hebben. Vorm lokale groepen om jouw vraag te stellen, om je mening te geven, maar ga je ego niet voeden, stel je open voor de ander. Ik ben er van overtuigd, de meeste mensen zijn goed. Iedereen heeft zo zijn angsten, zijn trauma’s, zijn ongenoegen, zijn familiepatronen, zijn opvoeding die hij had. Laat ons elkaar helpen. Laat ons elkaar helpen menselijk te zijn. Laat ons kiezen voor wie we echt zijn, gastvrij, helpers, sociale mensen, slim, creatief, goedlachs, dat is de Vlaming toch? De mens? We evolueren, we veranderen, snel, dat vraagt aanpassing, rekbaarheid, dat kunnen we samen.

"We kunnen samen veel ellende uit de wereld helpen."


2 keer bekeken

Tremelo, Belgie


Email: jozefswaerts@gmail.com


Telefoon:: +32  0495 66 13 58

  • Facebook
  • LinkedIn Social Icon

© COPYRIGHT 2020 JOZEF SWAERTS    |    VOORWAARDEN   |    ROUTE    |    PRIVACY REGLEMENT    |    DISCLAMER